August 2, 2017

August 2, 2017

Please reload

Recent Posts
Featured Posts

ZOMERTRANSFORMATIE. DOE JE MEE?

July 25, 2017

Onspiritueel, is dat een bestaand woord? Zo niet, heb ik het bij deze verzonnen. En heb ik daar toch wel grote affiniteit mee. Jij ook? 

 

Zullen we eens uit onze kracht zijn, detransformeren (is ook geen bestaand woord, maar je snapt 'm wel), onkarmische lessen leren, tweelingzielen in hun eigen ei laten zitten, onze diepste innerlijke kern eens lekker met rust laten (dan wordt het pas echt stil), engelen op vakantie sturen, tantrische aantrekkingskracht sexuele lust noemen, onze hogere en lagere helpers eens trakteren op een ijsje (of een biertje), onze daden in eerlijkheid bezien, kotsen van en janken om onze schaduwkanten, alle spirituele cadeautjes eens echt uitpakken, gewoon ff het leven recht in de ogen aankijken? 


Plus verantwoordelijkheid nemen voor wat we gewoon vanuit ons menszijn uitgevreten hebben? Dat valt niet mee hè?!

 

 

 

Goed dan, we stappen in de auto en gaan op weg. Na de broodnodige benodigdheden te hebben ingeslagen rijden we naar de door haar gekozen plek. Een plek waar ik op mijn 21e voor het eerst kwam met mijn toenmalige geliefde. Het was eind augustus 1988, alsof het gisteren was. De heide bloeide overvloedig en ik had het gevoel alsof ik in een sprookje terecht gekomen was. Met hem.

 

We gingen volledig op in elkaar en in het landschap. We liepen en lagen er uren, opgenomen in een wereld waar niemand bij kon. Straalverliefd, maar deze liefde was verboden. Niet geoorloofd. En toch beleefden we het, in elke vezel van ons hart en elke straal van onze ziel. Als twee magneten waren we. En wat hebben we vaak geprobeerd deze magneten om te draaien. Maar liefde trok zich daar niets van aan, de trekkrachten waren te groot. We leefden in een wereld van magie en drama, van extase en pijn. En twee en een half jaar lang bezochten we deze plek.

 

Toen greep het lot in. Einde sprookje. Wat ik toen niet wist, was dat ik 24 jaar later bijna om de hoek zou komen te wonen van die plek. Kwartiertje rijden, voordat ik het bospad van het bekende theehuis betreed. En wat ik ook niet wist, was dat er een enorme geschiedenis in dit gebied ligt. En dat ik hier een ander soort liefde zou beleven. Liefde voor het land, alsook eerbied voor de historie, eeuwenoude beelden van mensen in een stoet, iets van mezelf hierin mee zien lopen, in vaalbruine vodden en een versleten lijf. Als ik het zelf al was, ze lijkt op mij in ieder geval, voel ik, als we elkaar aanstaren.

 

Al vijf jaar lang vertoef ik in verschillende realiteiten als ik op deze plek ben. Vrouwe Eenzaamheid en ik rusten even bij een berk met vier stammen. Moe leg ik mijn hoofd tegen berk. Beelden lopen door elkaar heen, van hem en mij, van bloeiende heide en zinderende liefde, van erbarmelijke tochten en ijzige kou, beelden van toen en nog verder, veel, veel verder. Hèt lied van geliefde en mij destijds was "Total eclipse of the heart". In maart 2015 zat ik tijdens de eclips dáár op een heuvel. Alleen en toch ook niet.


"Uhm, Vrouwe Eenzaamheid? Zullen we verder..?" Moeizaam staat ze op. "Ja, kind, laten we samen verder gaan". We lopen over de velden. De dopheide staat al in bloei en sommige plekken stralen een zachtrode gloed uit. Het is bijna augustus. Dagjesmensen fietsen tweezaam voorbij, keuvelend over dingen die me niet boeien. "Turnaround, every now and then I get a little bit nervous that the best of all the years have gone by...." hoor ik zachtjes zingen in mijn hoofd. Ik kijk naar mijn wandelgenote. Ze knikt me bemoedigend toe. "You know you can do this, woman. Turn around and see, with bright eyes".

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

BOTTENVROUW

August 2, 2017

1/3
Please reload

© 2019 the Nature of Woman. By Joyce Sterrenberg, Utrecht

Photography by Joyce Sterrenberg | Tel: 06-20704651
All Rights Reserved. For more information please 
Contact Me

  • facebook the nature of woman