August 2, 2017

August 2, 2017

Please reload

Recent Posts
Featured Posts

BOTTENVROUW

August 2, 2017

 

Ik zit nogal eens tussen de wortels. Uitgegraven wortels, samengebracht in een kuil, vlak naast een sparrenvolk. Daar wonen wortelvrouwtjes en aardmannetjes. En nog veel meer wezens.

 

 

 

Bottenvrouw woont daar ook, al laat ze zich niet veel zien. Soms voel ik haar priemende ogen in mijn rug prikken. Of zit ze ineens aan de rand van het wortelverblijf. Er heerst een drukke stilte, of een stille drukte en de meeste mensen lopen er met een boog omheen. Voor mij is het een fascinerende plek, ik kàn er niet omheen. De wortels blijven roepen en bottenvrouw zingt me haar domein binnen, met krakende stem.

 

De naakte wortels willen gezien worden en hunkeren naar aandacht en liefde. Die ik ze volop geef. Ik bewonder hun schoonheid, aai hun tere mini uitlopertjes, zing zacht voor vrouwe hulst die naast hen staat en over hen waakt. Soms neem ik een cadeautje mee en dan bloeien ze op, gaan ze stralen. Die lieve uit de grond gerukte wortels.

 

Onlangs namen ze me mee op reis naar beneden en lieten me zien hoe het daar is. Dat weten ze precies. Ze vertelden verhalen over wat stevigheid is, hoe je jezelf kunt voeden, hoe moeder aarde je omhult, dat je ruimte moet innemen anders overleef je niet, hoe je kunt blijven staan als tornado's huis houden. Maar ook hoe bruut geweld je in één keer omver kan blazen en kan maken dat je afgesneden wordt van je wortels.

 

Richting, ik zoek naar richting. Oost, west, zuid? Noord ken ik al zo goed. Maar mijn richting lijkt verticaal te zijn. Heel diep naar beneden, waar het steeds mooier wordt. Geen onechtheid hier, what you see is what you get. Ik graaf en graaf, proef van zwart, droom van wit, ruik herkenning. Hier leeft zij die ik zo goed ken, ze is één van mijn afgehakte wortels en leeft al zo lang in Diep.

 

Ik voel haar verscholen aanwezigheid. Ze gluurt vanuit de verte, het is me duidelijk dat ze voorzichtig benaderd moet worden. Ik buig voor haar en vraag of ze misschien mee op reis wil. Of ze boven wil ontmoeten, daar waar licht is. En ja, dat daar wel de heftige wereld dendert maar dat haar Oer daar zo hard nodig is.

 

Ik kijk haar aan en zie haar oude ogen, voel haar wijze oerziel. Ik vertel haar dat ik weet dat Diep haar thuis is en dat ik ook weet waarom ze daar is gaan wonen. Al toen ik nog baby was. Als kleuter werd ik het me steeds meer gewaar. Toen liet ze zich nog regelmatig zien en vooral voelen.

 

Ik was een oude kleuter en dat begreep niemand. En ik begreep de wereld niet. Die wilde me laten spelen en ik wist niet hoe dat moest. Huilend zat ik in de poppenhoek op school, met een lappenpop op schoot geklemd. Voor mij was ze geen speelgoed, ze was echt en had een ziel. Kindjes lachten me uit, dat rare huilende moedermeisje met haar lappenziel.

 

Nu, 46 jaar later vraag ik mijn oude vrouwenkind of ze zich met me wil herenigen. Ik beloof haar plechtig dat ze haar wortels blijft houden in Diep. En dat ze daar elk moment naar terug kan keren, dat daar haar veilige oerhaven is, alsook de bron waaruit ze steeds weer kan drinken. Het duurt even voordat ze haar gerimpelde handje in de mijne legt.

 

Daar gaan we, samen op weg de wereld in.

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

BOTTENVROUW

August 2, 2017

1/3
Please reload

© 2019 the Nature of Woman. By Joyce Sterrenberg, Utrecht

Photography by Joyce Sterrenberg | Tel: 06-20704651
All Rights Reserved. For more information please 
Contact Me

  • facebook the nature of woman